دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۸۵

هله آن به که خوری این می و از دست روی — تا به هر جا که روی خوشدل و سرمست روی

چرخ گردان به تو گردد که تو آب اویی — ماه چرخی چه زیان دارد اگر پست روی

ماهیی لیک چنان مست تو است آن دریا — همه دریا ز پی آید چو تو در شست روی

صدقات همه شاهان که سوی نیست رود — رو سوی هست نهد چون تو سوی هست روی

سابق تیزروانی تو در این راه دراز — وز ره رفق تو با این دو سه پابست روی

کسب عیش ابد آموز ز شمس تبریز — تا در آن مجلس عیشی که جنان است روی