دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۸۹

ای که تو چشمه حیوان و بهار چمنی — چو منی تو خود ,خود را که بگوید چو منی؟

من شبم تو مه بدری مگریز از شب خویش — مه که باشد که تو خورشید دو صد انجمنی

پاسبان در تو ماه، براین بام فلک — تو که در مقعد صدقی چو شه اندر وطنی

ماه پیمانه عمر است گهی پر گه نیم — تو به پیمانه نگنجی تو نه عمر زمنی

هر که در عهد تو از جور زمانه گله کرد — سزد ار کفش جفا بر دهن او بزنی

کاین زمانه چو تن است و تو در او چون جانی — جان بود، تن نبود تن، چو تو جان، جان تنی

سجده کردند ملایک تن آدم را زود — پرتو جان تو دیدند در آن جسم سنی

اهرمن صورت گل دید و سرش سجده نکرد — چوب رد بر سرش آمد که برو اهرمنی