دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۹۵

چاره‌ای کو بهتر از دیوانگی — بسکلد صد لنگر از دیوانگی

ای بسا کافر شده از عقل خویش — هیچ دیدی کافر از دیوانگی

رنج فربه شد برو دیوانه شو — رنج گردد لاغر از دیوانگی

در خراباتی که مجنونان روند — زود بستان ساغر از دیوانگی

اه چه محرومند و چه بی‌بهره‌اند — کیقباد و سنجر از دیوانگی

شاد و منصورند و بس بادولتند — فارسان لشکر از دیوانگی

برروی بر آسمان همچون مسیح — گر تو را باشد پر از دیوانگی

شمس تبریزی برای عشق تو — برگشادم صد در از دیوانگی