دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۹۶

قره العین منی ای جان بلی — ماه بدری گرد ما گردان بلی

صد هزاران آفرین بر روی تو — می‌فرستد حوری و رضوان بلی

ای چراغ و مشعله هفت آسمان — خاکیان را آمدی مهمان بلی

از کمال رحمت و شاهنشهی — گنج آید جانب ویران بلی

سرو رحمت چون خرامان شد به باغ — یابد ابلیس لعین ایمان بلی

چون شکستی شیشه درویش را — واجب آید دادن تاوان بلی

ملک بخشد مالک الملک از کرم — علم بخشد علم القرآن بلی

آفتابی چون ز مشرق سر زند — ذره‌ها آیند در جولان بلی

جاء ربک و الملائک چون رسید — هر محال اکنون شود امکان بلی

در فتوح فتحت ابوابها — گرددت دشوارها آسان بلی

امشب ای دلدار خواب آلود من — خواب را رانی ز نرگسدان بلی

چشم نرگس چون به ترک خواب گفت — بر خورد از فرجه بستان بلی

مغز خود را چون ز غفلت پاک روفت — بو برد از گلبن و ریحان بلی

روز تا شب مست و شب تا روز مست — سخت شیرین باشد این دوران بلی

بلبلا بر منبر گلبن بگو — هست محسن درخور احسان بلی

چون فزون شد اشتهای مستمع — سنگ آرد منطق لقمان بلی

از دیار مصر مر یعقوب را — ریح یوسف شد سوی کنعان بلی

گر خمش باشی و سر پنهان کنی — سر شود پیدا از آن سلطان بلی

خامشی صبر آمد و آثار صبر — هر فرج را می‌کشد از کان بلی