دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۹۷

بوی باغ و گلستان آید همی — بوی یار مهربان آید همی

از نثار جوهر یارم مرا — آب دریا تا میان آید همی

با خیال گلستانش خارزار — نرمتر از پرنیان آید همی

از چنین نجار یعنی عشق او — نردبان آسمان آید همی

جوع کلبم را ز مطبخ‌های جان — لحظه لحظه بوی نان آید همی

زان در و دیوارهای کوی دوست — عاشقان را بوی جان آید همی

یک وفا می‌آر و می‌بر صد هزار — این چنین را آن چنان آید همی

هر که میرد پیش حسن روی دوست — نابمرده در جنان آید همی

کاروان غیب می‌آید به عین — لیک از این زشتان نهان آید همی

نغزرویان سوی زشتان کی روند — بلبل اندر گلبنان آید همی

پهلوی نرگس بروید یاسمین — گل به غنچه خوش دهان آید همی

این همه رمز است و مقصود این بود — کان جهان اندر جهان آید همی

همچو روغن در میان جان شیر — لامکان اندر مکان آید همی

همچو عقل اندر میان خون و پوست — بی نشان اندر نشان آید همی

وز ورای عقل عشق خوبرو — می‌به کف دامن کشان آید همی

وز ورای عشق آن کش شرح نیست — جز همین گفتن که آن آید همی

بیش از این شرحش توان کردن ولیک — از سوی غیرت سنان آید همی

تن زنم زیرا ز حرف مشکلش — هر کسی را صد گمان آید همی