دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۸۹۸

هر دم ای دل سوی جانان می‌روی — وز نظرها سخت پنهان می‌روی

جامه‌ها را چاک کردی همچو ماه — در پی خورشید رخشان می‌روی

ای نشسته با حریفان بر زمین — وز درون بر هفت کیوان می‌روی

پیش مهمانان به صورت حاضری — سوی صورتگر به مهمان می‌روی

چون قلم بر دست آن نقاش چست — در میان نقش انسان می‌روی

همچو آبی می‌روی در زیر کاه — آب حیوانی به بستان می‌روی

در جهان غمگین نماندی گر تو را — چشم دیدی چون خرامان می‌روی

ای دریغا خلق دیدی مر تو را — چون نهان از جمله خلقان می‌روی

حال ما بنگر ببر پیغام ما — چون به پیش تخت سلطان می‌روی