دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۰۲

ای درآورده جهانی را ز پای — بانگ نای و بانگ نای و بانگ نای

چیست نی آن یار شیرین بوسه را — بوسه جای و بوسه جای و بوسه جای

آن نی بی‌دست و پا بستد ز خلق — دست و پای و دست و پای و دست پای

نی بهانه‌ست این نه بر پای نی است — نیست الا بانگ پر آن همای

خود خدای است این همه روپوش چیست — می‌کشد اهل خدا را تا خدای

ما گدایانیم و الله الغنی — از غنی دان آنچ بینی با گدای

ما همه تاریکی و الله نور — ز آفتاب آمد شعاع این سرای

در سرا چون سایه آمیز است نور — نور خواهی زین سرا بر بام آی

دلخوشی گاهی و گاهی تنگ دل — دل نخواهی تنگ رو زین تنگنای