دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۰۳

باوفا یارا جفا آموختی — این جفا را از کجا آموختی

کو وفاهای لطیفت کز نخست — در شکار جان ما آموختی

هر کجا زشتی جفاکاری رسید — خوبیش دادی وفا آموختی

ای دل از عالم چنین بیگانگی — هم ز یار آشنا آموختی

جانت گر خواهد صنم گویی بلی — این بلی را زان بلا آموختی

عشق را گفتم فروخوردی مرا — این مگر از اژدها آموختی

آن عصای موسی اژدرها بخورد — تو مگر هم زان عصا آموختی

ای دل ار از غمزه‌اش خسته شدی — از لبش آخر دوا آموختی

شکر هشتی و شکایت می‌کنی — از یکی باری خطا آموختی

زان شکرخانه مگو الا که شکر — آن چنان کز انبیا آموختی

این صفا را از گله تیره مکن — کاین صفا از مصطفی آموختی

هر چه خلق آموختت زان لب ببند — جمله آن شو کز خدا آموختی

عاشقا از شمس تبریزی چو ابر — سوختی لیکن ضیا آموختی