دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۰۴

عاقبت از عاشقان بگریختی — وز مصاف ای پهلوان بگریختی

سوی شیران حمله بردی همچو شیر — همچو روبه از میان بگریختی

قصد بام آسمان می‌داشتی — از میان نردبان بگریختی

تو چگونه دارویی هر درد را — کز صداع این و آن بگریختی

پس روی انبیا چون می‌کنی — چون ز تهدید خسان بگریختی

مرده رنگی و نداری زندگی — مرده باشی چون ز جان بگریختی

دستمزد شادمانی صبر توست — رو که وقت امتحان بگریختی

صبر می‌کن در حصار غم کنون — چون ز بانگ پاسبان بگریختی

کی ببینی چشم تیرانداز را — چون ز تیر خرکمان بگریختی

زخم تیغ و تیر چون خواهی کشید — چون تو از زخم زبان بگریختی

رو خمش کن بی‌نشانی خامشی است — پس چرا سوی نشان بگریختی