دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۰۵

اندرآ در خانه یارا ساعتی — تازه کن این جان ما را ساعتی

این حریفان را بخندان لحظه‌ای — مجلس ما را بیارا ساعتی

تا ببیند آسمان در نیم شب — آفتاب آشکارا ساعتی

تا ز قونیه بتابد نور عشق — تا سمرقند و بخارا ساعتی

روز کن شب را به یک دم همچو صبح — بی درنگ و بی‌مدارا ساعتی

تا ز سینه برزند آن آفتاب — همچو آب از سنگ خارا ساعتی

تا ز دارالملک دل برهم زند — ملک نوشروان و دارا ساعتی