دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۰۷

آفتابا سوی مه رویان شدی — چرخ را چون ذره‌ها برهم زدی

آتشی در کفر و ایمان شعله زد — چون بگستردی تو دین بیخودی

پست و بالا عشق پر شد همچو بحر — چشمه چشمه جوش جوش سرمدی

عالمی پرآتش عشاق بود — بر سر آتش تو آتش آمدی

هر سحرگه پیش قانون‌های تو — سجده آرد دین پاک احمدی

بی وجودی گر تو را نقصان نهد — بی وجودان را چه نیکی یا بدی

خاک پای شمس تبریزی ببوس — تا برآری سر ز سعد و اسعدی