دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۰۸

باوفاتر گشت یارم اندکی — خوش برآمد دی نگارم اندکی

دی بخندید آن بهار نیکوان — گشت خندان روزگارم اندکی

خوش برآمد آن گل صدبرگ من — سبزتر شد سبزه زارم اندکی

صبحدم آن صبح من زد یک نفس — زان نفس من برقرارم اندکی

ابر من دی بر لب دریا نشست — خاک شو تا بر تو بارم اندکی

خوش ببارم خاک را گل‌ها دهم — باش کاندر دست خارم اندکی

مهلتم ده خوش به خوش از سر مرو — صبر کن تا سر بخارم اندکی

نی غلط گفتم که اندر عشق او — کافرم گر صبر دارم اندکی