دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۱۰

باز گردد عاقبت این در؟ بلی — رو نماید یار سیمین‌بر؟ بلی

ساقی ما یاد این مستان کند — بار دیگر با می و ساغر؟ بلی

نوبهار حُسن آید سوی باغ؟ — بشکفد آن شاخه‌های تر؟ بلی

طاق‌های سبز چون بندد چمن — جفت گردد ورد و نیلوفر؟ بلی

دامن پُر خاک و خاشاکِ زمین — پُر شود از مشک و از عنبر؟ بلی

آن بر سیمین و این روی چو زر — اندرآمیزند سیم و زر؟ بلی

این سر مخمورِ اندیشه‌پرست — مست گردد زان میِ احمر؟ بلی

این دو چشم اشکبارِ نوحه‌گر — روشنی یابد از آن منظر؟ بلی

گوش‌ها که حلقه در گوشِ وی است — حلقه‌ها یابند از آن زرگر؟ بلی

شاهدِ جان چون شهادت عرضه کرد — یابد ایمان این دلِ کافر؟ بلی

چون بُراق عشق از گردون رسید — وارهد عیسیِ جان زین خر؟ بلی

جملهٔ خلق جهان در یک کَس است — او بوَد از صد جهان بهتر؟ بلی

من خمش کردم و لیکن در دلم — تا ابد روید نی و شکّر؟ بلی