دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۱۴

ناگهان اندر دویدم پیش وی — بانگ برزد مست عشق او که هی

هیچ می‌دانی چه خون ریز است او؟ — چون توی را زهره کی بوده‌ست کی؟

شکران در عشق او بگداختند — سربریده ناله کن مانند نی

پاک کن رگ‌های خود در عشق او — تا نبرد تیغ او پایت ز پی

بر گلستانش گدازان شو چو برف — تا برآرد صد بهار از ماه دی

یا درآ و نرم نرمک مرده شو — تا تو را گویند ای قیوم حی

حبس کن مر شیره را در خنب حق — تا بجوشد وارهد از نیک و بی

شمس تبریزی بیا در من نگر — تا ببینی مر مرا معدوم شی