دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۱۸

می‌زنم حلقهٔ درِ هر خانه‌ای — هست در کوی شما دیوانه‌ای؟!

مرغ جان دیوانهٔ آن دام شد — دام عشق دلبری دُردانه‌ای

عقل‌ها نعره‌زنان کآخر کجاست — در جنونْ دریادلی مردانه‌ای؟

ای خدا مجنون آن لیلی کجاست؟ — تا به گوشش دردمیم افسانه‌ای

زانکه گوش عقل نامحرم بُوَد — از فسون عاشقان بیگانه‌ای

سلسله‌زلفی که جان مجنون او است — میل دارد با شکسته شانه‌ای

شهر ما پرفتنه و پرشور شد — الغیاث از فتنهٔ فَتّانه‌ای

زوتر ای قَفّال مِفتاحی بساز — کز فرج باشد ورا دندانه‌ای

هین! خمش کن کژ مرو فرزین نه‌ای — کی چو فرزین کژ رود فرزانه‌ای