دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۲۱

ساقی این جا هست ای مولا؟ بلی — ره دهد ما را بر آن بالا؟ بلی

پیش آن لب‌های آری‌گوی او — بنده گردد شِکّر و حلوا؟ بلی

هست چشمش قلزم مستی؟ نعم — هست جعدش مایهٔ سودا؟ بلی

این همه بگذشت آن سرو سهی — خوش برآید همچو گل با ما؟ بلی

چون بخسبم زیر سایهٔ نخل او — من شوم شیرین‌تر از خرما؟ بلی

هم عسس هم دزد ای جان هر شبی — سیم دزدد زان قمرسیما؟ بلی

چون برآید آفتاب روی او — دزد گردد عاجز و رسوا؟ بلی

ناشتاب آن کس که او حلوا خورد — در دماغ او کند صفرا؟ بلی

بس کن آن کس کو سری پنهان کند — روید از سر گلشنِ اخفیٰ بلی