دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۲۲

هم تو شمعی هم تو شاهد هم تو می — هم بهاری در میان ماه دی

هر طرف از عشق تو پَر سوخته — آفتاب و صد هزاران همچو دی

چون همیشه آتشت در نی فتد — رفت شِکَّر زین هوس در جان نی

سر بُریدی صد هزاران را به عشق — زهره نِی جان را که گوید های و هی

عاشقان سازیده‌اند از چشم بد — خانه‌ها زیر زمین چون شهر ری

نیست از دانش بتر اشکنجه‌ای — وای آنک ماند اندر نیک و بی

آن زنانِ مصر اندر بیخودی — زخم‌ها خورده نکرده وای وی

در شب معراج شاه از بیخودی — صدهزاران‌ساله ره را کرده طی

برشکن از باده‌های بیخودان — تخته‌بندی ز استخوان و عرق و پی

شمس تبریزی تو ما را محو کن — ز آنک تو چون آفتابی ما چو فِی