دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۲۳

باد بین اندر سرم از باده‌ای — نوش کردم از کف شه‌زاده‌ای

جان چو اندر بادهٔ او غوطه خورْد — بر سر آمد تابناکی ساده‌ای

چشم جان می‌دید نقشی بوالعجب — هر طرف زیبانگاری شاده‌ای

هر دو گامی مست عشقی خفته‌ای — بر سر او ساقیی اِستاده‌ای

زان هوس شد پای دل‌ها بسته‌ای — زان طرب شد پَرِّ جان بگشاده‌ای

نوش‌نوش مستیان بر عرش رفت — تا گرو شد زهد را سجاده‌ای

شمس تبریزی سر این دولت است — در نهانْ او دولتی آماده‌ای