دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۲۴

آه از عشق جمال حوره‌ای — کو گرفت از عاشقانش دوره‌ای

زندگیِ نوبه‌نو از کشتنش — صحتی تازه شد از رنجوره‌ای

گر گهر داری ببین حال مرا — در تک دریا ز دریا دوره‌ای

گفتم: ای عقلم کجایی؟ عقل گفت: — «چون شدم مِی، چون کنم انگوره‌ای؟!»

جان بسوز و سرمه کن خاکسترش — تا نمانَد در دو عالم کوره‌ای

تا کند جان‌های بی‌جان در سماع — گرد آن شهد ازل زنبوره‌ای

تا کند آن شمس تبریزی به حق — جمله ویران‌هات را معموره‌ای