دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۲۶

گر در آب و گر در آتش می‌روی — آن نمی‌دانم برو خوش می‌روی

در رخت پیداست والله رنگ او — رو که سوی یار مه وش می‌روی

نقش‌ها را پشت و پایی می‌زنی — سوی نقش نامنقش می‌روی

ذوق جان‌ها می‌زند بر جان تو — مست و دست انداز و سرکش می‌روی

در پی تو می‌دود اقبال رو — گر به عرش و گر به مفرش می‌روی

آنک در سر داری از سودای یار — چه عجب گر تو مشوش می‌روی

شه صلاح الدین برآ زین شش جهت — گرچه ظاهر اندر این شش می‌روی