دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۲۷

ز کجا آمده‌ای می‌دانی — ز میان حرم سبحانی

یاد کن هیچ به یادت آید — آن مقامات خوش روحانی

پس فراموش شدستت آن‌ها — لاجرم خیره و سرگردانی

جان فروشی به یکی مشتی خاک — این چه بیع است بدین ارزانی

بازده خاک و بدان قیمت خود — نی غلامی ملکی سلطانی

جهت تو ز فلک آمده‌اند — خوبرویان خوش پنهانی