دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۲۸

آنچه در سینه نهان می‌داری — درنیابند تو می‌پنداری؟!

خفته پنداشته‌ای دل‌ها را — که خدایت دهدا بیداری

هر درخت آنچه که دارد در دل — آن بدیده‌ست گلی یا خاری

ای چو خفاش نهان گشته ز روز — تا ندانند که تو بیماری

به خدا از همگان فاش تری — گرچه در پیشگه اسراری

پیش خورشید همان خفاشی — گرچه ز اندیشه چو بوتیماری

چنگ اگرچه که ننالد دانند — کو چه شکل است به وقت زاری

ور بنالد ز غمی هم دانند — کو ندارد صفت هشیاری