دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۳۰

تو چرا جمله نبات و شکری؟ — تو چرا دلبر و شیرین نظری؟

تو چرا همچو گل خندانی؟ — تو چرا تازه چو شاخ شجری؟

تو به یک خنده چرا راه زنی؟ — تو به یک غمزه چرا عقل بری؟

تو چرا صاف چو صحن فلکی؟ — تو چرا چُست چو قرص قمری؟

تو چرا بی‌بنه چون دریایی؟ — تو چرا روشن و خوش، چون گهری؟

عاقلان را ز چه دیوانه کنی؟ — ای همه پیشهٔ تو، فتنه‌گری

ساکنان را ز چه در رقص آری؟ — ز آدمی و ملک و دیو و پری

تو چرا توبهٔ مردم شکنی؟ — تو چرا پردهٔ مردم بِدَری؟

همه دل‌ها چو در اندیشه توست — تو کجایی؟ به چه اندیشه دری؟