دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۳۴

گفتی شکار گیرم رفتی شکار گشتی — گفتی قرار یابم خود بی‌قرار گشتی

خضرت چرا نخوانم کآب حیات خوردی — پیشت چرا نمیرم چون یار یار گشتی

گردت چرا نگردم چون خانه خدایی — پایت چرا نبوسم چون پایدار گشتی

جامت چرا ننوشم چون ساقی وجودی — نقلت چرا نچینیم چون قندبار گشتی

فاروق چون نباشی چون از فراق رستی — صدیق چون نباشی چون یار غار گشتی

اکنون تو شهریاری کو را غلام گشتی — اکنون شگرف و زفتی کز غم نزار گشتی

هم گلشنش بدیدی صد گونه گل بچیدی — هم سنبلش بسودی هم لاله زار گشتی

ای چشمش الله الله خود خفته می‌زدی ره — اکنون نعوذبالله چون پرخمار گشتی

آنگه فقیر بودی بس خرقه‌ها ربودی — پس وای بر فقیران چون ذوالفقار گشتی

هین بیخ مرگ برکن زیرا که نفخ صوری — گردن بزن خزان را چون نوبهار گشتی

از رستخیز ایمن چون رستخیز نقدی — هم از حساب رستی چون بی‌شمار گشتی

از نان شدی تو فارغ چون ماهیان دریا — وز آب فارغی هم چون سوسمار گشتی

ای جان چون فرشته از نور حق سرشته — هم ز اختیار رسته نک اختیار گشتی

از کام نفس حسی روزی دو سه بریدی — هم دوست کامی اکنون هم کامیار گشتی

غم را شکار بودی بی‌کردگار بودی — چون گِرد کار گشتی با کردگار گشتی

گر خون خلق ریزی ور با فلک ستیزی — عذرت عذار خواهد چون گلعذار گشتی

نازت رسد ازیرا زیبا و نازنینی — کبرت رسدهمی زان چون از کبار گشتی

باش از در معانی در حلقه خموشان — در گوش‌ها اگر چه چون گوشوار گشتی