دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۳۶

ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی — چیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی

خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی — همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی

ای فضل خوش چو جانی وز دیده‌ها نهانی — اندر اثر پدیدی در ذات ناپدیدی

ای گل چرا نخندی کز هجر بازرستی — ای ابر چون نگریی کز یار خود بریدی

ای گل چمن بیارا می‌خند آشکارا — زیرا سه ماه پنهان در خار می‌دویدی

ای باغ خوش بپرور این نورسیدگان را — کاحوال آمدنشان از رعد می‌شنیدی

ای باد شاخه‌ها را در رقص اندرآور — بر یاد آن که روزی بر وصل می‌وزیدی

بنگر بدین درختان چون جمع نیکبختان — شادند ای بنفشه از غم چرا خمیدی

سوسن به غنچه گوید هر چند بسته چشمی — چشمت گشاده گردد کز بخت در مزیدی