دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۳۷

از بهر مرغ خانه چون خانه‌ای بسازی — اشتر در او نگنجد با آن همه درازی

آن مرغ خانه عقل است و آن خانه این تن تو — اشتر جمال عشق است با قد و سرفرازی

رطل گران شه را این مرغ برنتابد — بویی کز او بیابی صد مغز را ببازی

از ما مجوی جانا اسرار این حقیقت — زیرا که غرق غرقم از نکته مجازی

من هیکلی بدیدم اسرار عشق در وی — کردم حمایل آن را از روی لاغ و بازی

تا شد گرانترک شد آن هیکل خدایی — تا برنتابد آن را پشت هزار تازی

شد پرده‌ام دریده تا پرده‌ها بسوزم — از آتشی که خیزد در پرده حجازی

چون عشق او بغرد وین پرده‌ها بدرد — با شمس حق تبریز در وقت عشقبازی