دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۳۸

آن مه چو در دل آید او را عجب شناسی — در دل چگونه آید از راه بی‌قیاسی

گر گویی می‌شناسم لاف بزرگ و دعوی — ور گویی من چه دانم کفر است و ناسپاسی

بردانم و ندانم گردان شده‌ست خلقی — گردان و چشم بسته چون استر خراسی

می‌گرد چون خراسی خواهی و گر نخواهی — گردن مپیچ زیرا دربند احتباسی

یوسف خرید کوری با هیجده قلب آری — از کوری خرنده وز حاسدی نخاسی

تو هم ز یوسفانی در چاه تن فتاده — اینک رسن برون آ تا در زمین نتاسی

ای نفس مطمئنه اندر صفات حق رو — اینک قبای اطلس تا کی در این پلاسی

گر من غزل نخوانم بشکافد او دهانم — گوید طرب بیفزا آخر حریف کاسی

از بانگ طاس ماه بگرفته می‌گشاید — ماهت منم گرفته بانگی زن ار تو طاسی

آدم ز سنبلی خورد کان عاقبت بریزد — تو سنبل وصالی ایمن ز زخم داسی