دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۳۹

ما را مسلم آمد هم عیش و هم عروسی — شادی هر مسلمان کوری هر فسوسی

هر روز خطبه‌ای نو هر شام گردکی نو — هر دم نثار گوهر نی قبضه فلوسی

عشقی است سخت زیبا فقری است پای برجا — بر آسمان نهی پا گر دست این دو بوسی

جانی است چون چراغی در زیر طشت قالب — کرد به پیش نورش خورشید چاپلوسی

صد گونه رخت دارد صد تخت و بخت دارد — تختش ز رفعت آمد نی تخت آبنوسی

رختش ز نور مطلق در تخته جامه حق — نی بارگیر سیسی نی جامه‌های سوسی

از ذوق آتش دل وز سوزش خوش دل — آتش پرست گشتم اما نیم مجوسی

روزی دو همره آمد جان غریب با تن — چون مرغزی و رازی چون مغربی و طوسی

پرویزن است عالم ما همچو آرد در وی — گر بگذری تو صافی ور نگذری سبوسی

هر روز بر دکان‌ها بازار این خسان بین — ای خام پیش ما آ کتان ماست روسی

بشکن سبوی قالب ساغر ستان لبالب — تا چند کاسه لیسی تا کی زبون لوسی

دستور می‌دهی تا گویم تمام این را — تا شرق و غرب گیرد اقبال بی‌نحوسی