دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۴۲

اندر مصاف ما را در پیش رو سپر نی — و اندر سماع ما را از نای و دف خبر نی

ما خود فنای عشقش ما خاک پای عشقش — عشقیم توی بر تو عشقیم کل دگر نی

خود را چو درنوردیم ما جمله عشق گردیم — سرمه چو سوده گردد جز مایه نظر نی

هر جسم کو عرض شد جان و دل غرض شد — بگداز کز مرض‌ها ز افسردگی بتر نی

از حرص آن گدازش وز عشق آن نوازش — باری جگر درونم خون شد مرا جگر نی

صدپاره شد دل من و آواره شد دل من — امروز اگر بجویی در من ز دل اثر نی

در قرص مه نگه کن هر روز می‌گدازد — تا در محاق گویی کاندر فلک قمر نی

لاغرتری آن مه از قرب شمس باشد — در بعد زفت باشد لیکن چنان هنر نی

شاها ز بهر جان‌ها زهره فرست مطرب — کفو سماع جان‌ها این نای و دف تر نی

نی نی که زهره چه بود چون شمس عاجز آمد — درخورد این حراره در هیچ چنگ و خور نی