دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۴۳

گرمی مجوی الا از سوزش درونی — زیرا نگشت روشن دل ز آتش برونی

بیمار رنج باید تا شاه غیب آید — در سینه درگشاید گوید ز لطف چونی

آن نافه‌های آهو و آن زلف یار خوش خو — آن را تو در کمی جو کان نیست در فزونی

تا آدمی نمیرد جان ملک نگیرد — جز کشته کی پذیرد عشق نگار خونی

عشقش بگفته با تو یا ما رویم یا تو — ساکن مباش تا تو در جنبش و سکونی

بر دل چو زخم راند دل سر جان بداند — آنگه نه عیب ماند در نفس و نی حرونی

غم چون تو را فشارد تا از خودت برآرد — پس بر تو نور بارد از چرخ آبگونی

در عین درد بنشین هر لحظه دوست می‌بین — آخر چرا تو مسکین اندر پی فسونی

تبریز جان فزودی چون شمس حق نمودی — از وی خجسته بودی پیوسته نی کنونی