دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۴۵

ای حیله‌هات شیرین تا کی مرا فریبی — آن را که ملک کردی دیگر چرا فریبی

اما چو جمله عالم ملک تو است کلی — بیرون ز ملکت خود دیگر که را فریبی

داوود را فریبی در دام ملک و دولت — و ایوب را دگرگون اندر بلا فریبی

آن را به دانه بردی وین را به دام بردی — آن دام دانه شد چون تو خوش لقا فریبی

فرعون عالمی را بفریبد و نداند — کان خاین دغا را هم در دغا فریبی

ای کمترین فریبت صد خونبهای صیدان — ای پربها که او را تو بی‌بها فریبی

ای دل خدا کسی را دانی چه سان فریبد — آخر تو جملگان را خود از خدا فریبی