دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۴۶

دی عهد و توبه کردی امروز درشکستی — دی بحر تلخ بودی امروز گوهرستی

دی بایزید بودی و اندر مزید بودی — و امروز در خرابی دردی فروش و مستی

دردی بنوش ای جان بسکل ز هوش ای جان — ازرق مپوش ای جان تا که صنم پرستی

امروز بس خرابی هم جام آفتابی — نی کدخدای ماهی نی شوهر مهستی

افزونی از مساکن بیرونی از معادن — آن نیستی ولیکن هستی چنانک هستی

یک گوشه بسته بودی زان گوشه خسته بودی — آن بسته را گشودی رستی تمام رستی

حیوان سوار نبود جز بهر کار نبود — حیوان نه‌ای تو حیی جستی ز کار جستی

تو پیک آسمانی چون ماه کی توانی — تا تو سوار پایی تا تو به دست شستی

خامش مده نشانی گرچه ز هر بیانی — شد مرهم جهانی هر خسته‌ای که خستی