دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۴۸

ای کرده رو چو سرکه چه گردد ار بخندی — والله ز سرکه رویی تو هیچ برنبندی

تلخی ستان شکر ده سیلی بنوش و سر ده — خندان بمیر چون گل گر ز آنک ارجمندی

چون مو شده‌ست آن مه در خنده است و قهقه — چت کم شود که گه گه از خوی ماه رندی

بشکفته است شوره تو غوره‌ای و غوره — آخر تو جان نداری تا چند مستمندی

با کان غم نشینی شادی چگونه بینی — از موش و موش خانه کی یافت کس بلندی

بالای چرخ نیلی یابند جبرئیلی — وز خاک پای پاکان یابند بی‌گزندی

زان رنگ روی و سیما اسرار توست پیدا — کاندر کدام کویی چه یار می‌پسندی

چون چشم می‌گشاید در چشم می‌نماید — گر ز آنک ریش گاوی ور شیر هوشمندی

قارون مثال دلوی در قعر چه فرو شد — عیسی به بام گردون بنمود خوش کمندی

گر دلو سر برآرد جز آب چه ندارد — پاره شود بپوسد در ظلمت و نژندی

ای لولیان لالا بالا پریده بالا — وارسته زین هیولا فارغ ز چون و چندی