دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۵۹

ای آنک جمله عالم از توست یک نشانی — زخمت بر این نشانه آمد کنون تو دانی

زخمی بزن دگر تو مرهم نخواهم از تو — گر یک جهان نماند چه غم تو صد جهانی

در شرح درنیایی چون شرح سر حقی — در جان چرا نیایی چون جان جان جانی

ماییم چون درختان صنع تو باد گردان — خود کار باد دارد هر چند شد نهانی

زان باد سبز گردیم زان باد زرد گردیم — گر برگ را بریزی از میوه کی ستانی

در نقش باغ پیش است در اصل میوه پیش است — تو اولین گهر را آخر همی‌رسانی

خواهم که از تو گویم وز جز تو دست شویم — پنهان شوی و ما را در صف همی‌کشانی