دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۶۱

در رنگ یار بنگر تا رنگ زندگانی — بر روی تو نشیند ای ننگ زندگانی

هر ذره‌ای دوان است تا زندگی بیابد — تو ذره‌ای نداری آهنگ زندگانی

گر ز آنک زندگانی بودی مثال سنگی — خوش چشمه‌ها دویدی از سنگ زندگانی

در آینه بدیدم نقش خیال فانی — گفتم: «چه ای تو؟» گفتا:« من زنگ زندگانی»

اندر حیات باقی یابی تو زندگان را — وین باقیان کیانند دلتنگ زندگانی

آن‌ها که اهل صلحند بردند زندگی را — وین ناکسان بمانند در جنگ زندگانی