دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۶۲

با تو عتاب دارم جانا چرا چنینی — رنجور و ناتوانم نایی مرا ببینی

دیدی که سخت زردم پنداشتی که مردم — آخر چگونه میرد آنک تواش قرینی

یا سیدی و روحی حمت فلم تعدنی — یا صحتی شفایی لم تستمع حنینی

بس احتراز کردم صبر دراز کردم — امروز ناز کردم با اصل نازنینی

امشب چو مه برآید داوود جان بیاید — ای رنج موم گردی گر برج آهنینی

شب بنده را بپرسد وز بی‌گهی نترسد — شب نیز مست گردد بی‌نقل و ساتکینی

ای ناله چند ناله افزونتری ز ژاله — بر بنده کمینه تو نیز در کمینی