دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۶۳

می‌زن سه‌تا که یک‌تا گشتم مکن دوتایی — یا پردهٔ رهاوی یا پردهٔ رهایی

بی زیر و بی بَم تو ماییم در غم تو — در نای این نوا زن کافغان ز بی‌نوایی

قولی که در عراق است درمان این فراق است — بی قول دلبری تو آخر بگو کجایی

ای آشنای شاهان در پردهٔ سپاهان — بنواز جان ما را از راه آشنایی

در جمع سست‌رایان رو زنگله‌سرایان — کاری ببر به پایان تا چند سست‌رایی

از هر دو زیرافکند بندی بر این دلم بند — آن هر دو خود یکست و ما را دو می‌نمایی

گر یار راست کاری ور قول راست داری — در راست قول برگو تا در حجاز آیی

در پردهٔ حسینی عشاق را درآور — وز بوسلیک و مایه بنمای دلگشایی

از تو دوگاه خواهند تو چارگاه برگو — تو شمع این سرایی ای خوش که می‌سرایی