دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۶۶

هر چند بی‌گه آیی بی‌گاه خیز مایی — ای خواجه خانه بازآ بی‌گاه شد کجایی

برگ قفس نداری جز ما هوس نداری — یکتا چو کس نداری برخیز از دوتایی

جان را به عشق واده دل بر وفای ما نه — در ما روی تو را به کز خویشتن برآیی

بگذر ز خشک و از تر بازآ به خانه زوتر — از جمله باوفاتر آخر چه بی‌وفایی

لطفت به کس نماند قدر تو کس نداند — عشقت به ما کشاند زیرا به ما تو شایی

گر چشم رفت خوابش از عاشقی و تابش — بر ما بود جوابش ای جان مرتضایی

گر شاه شمس تبریز پنهان شود به استیز — در عشق او تو جان بیز تا جان شوی بقایی