دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۶۸

ای چنگیان غیبی از راه خوش نوایی — تشنه دلان خود را کردید بس سقایی

جان تشنه ابد شد وین تشنگی ز حد شد — یا ضربت جدایی یا شربت عطایی

ای زهره مزین زین هر دو یک نوا زن — یا پرده رهاوی یا پرده رهایی

گر چنگ کژ نوازی در چنگ غم گدازی — خوش زن نوا اگر نی مردی ز بی‌نوایی

بی زخمه هیچ چنگی آب و نوا ندارد — می‌کش تو زخمه زخمه گر چنگ بوالوفایی

گر بگسلند تارت گیرند بر کنارت — پیوند نو دهندت چندین دژم چرایی

تو خود عزیز یاری پیوسته در کناری — در بزم شهریاری بیرون ز جان و جایی

خامش که سخت مستم بربند هر دو دستم — ور نه قدح شکستم گر لحظه‌ای بپایی

من پیر منبلانم بر خویش زخم رانم — من مصلحت ندانم با ما تو برنیایی

هم پاره پاره باشم هم خصم چاره باشم — هم سنگ خاره باشم در صبر و بی‌نوایی

از بس که تند و عاقم در دوزخ فراقم — دوزخ ز احتراقم گیرد گریزپایی

چون دید شور ما را عطار آشکارا — بشکست طبل‌ها را در بزم کبریایی

تبریز چون برفتم با شمس دین بگفتم — بی حرف صد مقالت در وحدت خدایی