دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۶۹

بوی کباب داری تو نیز دل کبابی — در تو هر آنچ گم شد در ماش بازیابی

زین سر چو زنده باشی تو سرفکنده باشی — خود را چو بنده باشی ما را دگر نیابی

ای خواجه ترک ره کن ما را حدیث شه کن — بگشا دهان و اه کن گر مست آن شرابی

دوشم نگار دلبر می‌داد جام از زر — گفتا بکش تو دیگر گر مست نیم خوابی

گفتم که برنخیزم گفتا که برستیزم — هم بر سرت بریزم گر مستی و خرابی

چون ریخت بر من آن را دیدم فنا جهان را — عالم چو بحر جوشان من گشته مرغ آبی

ای خواجه خشم بنشان سر را دگر مپیچان — ما را چه جرم باشد گر ز آنک درنیابی

سر اله گفتم در قعر چاه گفتم — مه را سیاه گفتم چون محرم نقابی

ای خواجه صدر عالی تا تو در این حوالی — گه بسته سؤالی گه خسته جوابی

ای شمس حق تبریز بستم دهان ازیرا — هر دیده برنتابد نورت چو آفتابی