دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۷۷

هر روز بامداد درآید یکی پری — بیرون کشد مرا که ز من جان کجا بری

گر عاشقی نیابی مانند من بتی — ور تاجری کجاست چو من گرم مشتری

ور عارفی حقیقت معروف جان منم — ور کاهلی چنان شوی از من که برپری

ور حس فاسدی دهمت نور مصطفی — ور مس کاسدی کنمت زر جعفری

محتاج روی مایی گر پشت عالمی — محتاج آفتابی گر صبح انوری

از بر و بحر بگذر و بر کوه قاف رو — بر خشک و بر تری منشین زین دو برتری

ای دل اگر دلی دل از آن یار درمدزد — وی سر اگر سری مکن این سجده سرسری

چون اسب می‌گریزی و من بر توام سوار — مگریز از او که بر تو بود کان بود خری

صد حیله گر تراشی و صد شهر اگر روی — قربان عید خنجر الله اکبری

خاموش اگر چه بحر دهد در بی‌دریغ — لیکن مباح نیست که من رام یشتری