دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۷۸

ای دل ز بامداد تو بر حال دیگری — وز شور خویش در من شوریده ننگری

بر چهره نزار تو صفرای دلبری است — تا خود چه دیده‌ای که ز صفراش اصفری

ای دل چه آتشی که به هر باد برجهی — نی نی دلا کز آتش و از باد برتری

ای دل تو هر چه هستی دانم که این زمان — خورشیدوار پرده افلاک می‌دری

جانم فدات یا رب ای دل چه گوهری — نی چرخ قیمت تو شناسد نه مشتری

سی سال در پی تو چو مجنون دویده‌ام — اندر جزیره‌ای که نه خشکی است و نی تری

غافل بدم از آن که تو مجموع هستیی — مشغول بود فکر به ایمان و کافری

ایمان و کفر و شبهه و تعطیل عکس توست — هم جنتی و دوزخ و هم حوض کوثری

ای دل تو کل کونی بیرون ز هر دو کون — ای جمله چیزها تو و از چیزها بری

ای رو و پشت عالم در روی من نگر — تا از رخ مزعفر من زعفران بری

طاقت نماند و این سخنم ماند در دهان — با صد هزار غم که نهانند چون پری