دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۹۶

گر من ز دست بازی هر غم پژولمی — زیرک نبودمی و خردمند گولمی

گر آفتاب عشق نبودیم چون زحل — گه در صعود انده و گه در نزولمی

ور بوی مصر عشق قلاوز نیستی — چون اهل تیه حرص گرفتار غولمی

ور آفتاب جان‌ها خانه نشین بدی — دربند فتح باب و خروج و دخولمی

ور گلستان جان نبدی ممتحن نواز — من چون صبا ز باغ وفا کی رسولمی

عشق ار سماع باره و دف خواه نیستی — من همچو نای و چنگ غزل کی شخولمی

ساقیم گر ندادی داروی فربهی — همچون لب زجاج و قدح در نحولمی

گر سایه چمن نبدی و فروغ او — من چون درخت بخت خسان بی‌اصولمی

بر خاک من امانت حق گر نتافتی — من چون مزاج خاک ظلوم و جهولمی

از گور سوی جنت اگر راه نیستی — در گور تن چرا خوش و باعرض و طولمی

ور راه نیستی به یمین از سوی شمال — کی چون چمن حریف جنوب و شمولمی

گر گلشن کرم نبدی کی شکفتمی — ور لطف و فضل حق نبدی من فضولمی

بس کن ز آفتاب شنو مطلع قصص — آن مطلع ار نبودی من در افولمی