دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۱

هله صدر و بدر عالم منشین مخسب امشب — که براق بر در آمد فاذا فرغت فانصب

چو طریق بسته بودست و طمع گسسته بودست — تو برآ بر آسمان‌ها بگشا طریق و مذهب

نفسی فلک نیاید دو هزار در گشاید — چو امیر خاص اقرا به دعا گشاید آن لب

سوی بحر رو چو ماهی که بیافت در شاهی — چو بگوید او چه خواهی تو بگو الیک ارغب

چو صریر تو شنیدم چو قلم به سر دویدم — چو به قلب تو رسیدم چه کنم صداع قالب

ز سلام خوش سلامان بکشم ز کبر دامان — که شده‌ست از سلامت دل و جان ما مطیب

ز کف چنین شرابی ز دم چنین خطابی — عجب‌ست اگر بماند به جهان دلی مودب

ز غنای حق برسته ز نیاز خود برسته — به مشاغل اناالحق شده فانی ملهب

بکش آب را از این گل که تو جان آفتابی — که نماند روح صافی چو شد او به گل مرکب

صلوات بر تو آرم که فزوده باد قربت — که به قرب کل گردد همه جزوها مقرب

دو جهان ز نفخ صورت چو قیامتست پیشم — سوی جان مزلزلست و سوی جسمیان مرتب

به سخن مکوش کاین فر ز دلست نی ز گفتن — که هنر ز پای یابید و ز دم دید ثعلب