دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۹۹۹

تا چند از فراق مرا کار بشکنی — زاریم نشنوی و مرا زار بشکنی

دستم شکست دست فراقت ز کار و بار — دانستمی دگر به چه مقدار بشکنی

هین شیشه باز هجر رسیدی به سنگلاخ — کاین شیشه‌ام تنک شد هشدار بشکنی

زین سنگلاخ هجر سوی سبزه زار وصل — گر زوترک نرانی ناچار بشکنی

خونم فسرده شد به دل اندر چو ناردانگ — خونش چنین دود چو دل نار بشکنی

باری چو بشکنی دل پرحسرت مرا — در وصل روی دلبر عیار بشکنی

مخدوم شمس دین که شهنشاه بینشی — کز یک نظر دو صد دل و دلدار بشکنی

تبریز از تو فخر به اینت مسلم است — صد تاج را به ریشه دستار بشکنی