دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۲

در هوایت بی‌قرارم روز و شب — سر ز پایت برندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم — روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان می‌خواستند — جان و دل را می‌سپارم روز و شب

تا نیابم آن چه در مغز منست — یک زمانی سر نخارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد — گاه چنگم گاه تارم روز و شب

می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود — تا به گردون زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چل صبوح — زان خمیر اندر خمارم روز و شب

ای مهار عاشقان در دست تو — در میان این قطارم روز و شب

می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر — همچو اشتر زیر بارم روز و شب

تا بنگشایی به قندت روزه‌ام — تا قیامت روزه دارم روز و شب

چون ز خوان فضل روزه بشکنم — عید باشد روزگارم روز و شب

جان روز و جان شب ای جان تو — انتظارم انتظارم روز و شب

تا به سالی نیستم موقوف عید — با مه تو عیدوارم روز و شب

زان شبی که وعده کردی روز وصل — روز و شب را می‌شمارم روز و شب

بس که کشت مهر جانم تشنه است — ز ابر دیده اشکبارم روز و شب