دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۰۹

آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشی — اه که چه می‌زیبدش بدخوی و سرکشی

گاه چو مه می‌رود قاعده شب روی — می‌کند از اختران شیوه لشکرکشی

گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهان — تا دل خود را ز هجر تو سوی آذر کشی

ای خنک آن دم که تو خسرو و خورشید را — سخت بگیری کمر خانه خود درکشی

از طرب آن زمان جامه جان برکنی — وز سر این بیخودی گوش فلک برکشی

هر شکری زین هوس عود کند خویش را — تا که بسوزد بر او چونک به مجمر کشی

آن نفس از ساقیان سستی و تقصیر نیست — نیست گنه باده را چونک تو کمتر کشی

بخت عظیمست آنک نقل ز جنت بری — خیر کثیرست آنک باده ز کوثر کشی

مست برآیی ز خود دست بخایی ز خود — قاصد خون ریز خود نیزه و خنجر کشی

گوید کز نور من ظلمت و کافر کجاست — تا که به شمشیر دین بر سر کافر کشی

وقت شد ای شمس دین مفخر تبریزیان — تا تو مرا چون قدح در می احمر کشی