دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۱۱

هر نفسی از درون دلبر روحانیی — عربده آرد مرا از ره پنهانیی

فتنه و ویرانیم شور و پریشانیم — برد مسلمانیم وای مسلمانیی

گفت مرا می خوری یا چه گمان می‌بری — کیست برون از گمان جز دل ربانیی

بر سر افسانه رو مست سوی خانه رو — جان بفشان کان نگار کرد گل افشانیی

یک دم ای خوش عذار حال مرا گوش دار — مست غمت را بیار رسم نگهبانیی

عابد و معبود من شاهد و مشهود من — عشق شناس ای حریف در دل انسانیی

کعبه ما کوی او قبله ما روی او — رهبر ما بوی او در ره سلطانیی

خواجه صاحب نظر الحذر از ما حذر — تا ننهد خواجه سر در خطر جانیی

نی غلطم سر بیار تا ببری صد هزار — گل ندمد جز ز خار گنج به ویرانیی

آمد آن شیر من عاشق جان سیر من — در کف او شیشه‌ای شکل پری خوانیی

گفتم ای روح قدس آخر ما را بپرس — گفت چه پرسم دریغ حال مرا دانیی

مستم و گم کرده راه تن زن و پرسش مخواه — مست چه‌ام بوی گیر باده جانانیی

کی بود آن ای خدا ما شده از ما جدا — برده قماشات ما غارت سبحانیی

هر کی ورا کارَکیست در کف او خارَکیست — هر کی ورا یارَکیست هست چو زندانیی

کارَک تو هم توی یارَک تو هم توی — هر کی ز خود دور شد نیست بجز فانیی