دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۱۲

ای دل چون آهنت بوده چو آیینه‌ای — آینه با جان من مونس دیرینه‌ای

در دل آیینه من در دل من آینه — تن کی بود محدثی دی و پریرینه‌ای

خواجه چرایی چنین کز تو رمد عشق دین — زانک همی‌بیندت احمد پارینه‌ای

مرغ گزینی یقین دانه شیرین بچین — کآمد از سوی چین مرغ تو را چینه‌ای

شیر خدایی خدا شیر نرت نام داد — از چه سبب گشته‌ای همدم بوزینه‌ای

صورت تن را مبین زانک نه درخورد توست — پوشد سلطان گهی خرقه پشمینه‌ای

هین دل خود را تمام در کف دلبر سپار — تا که نپوسد دلت در حسد و کینه‌ای

سینه پاکی که او گشت خوش و عشق خو — سینه سینا بود فرش چنین سینه‌ای

تشنه آن شربتی خسته آن ضربتی — تا تو در این غربتی نیست طمأنینه‌ای

هست خرد چون شکر هست صور همچو نی — هست معانی چو می حرف چو قنینه‌ای

خوب چو نبود عروس خوش نشود زو نفوس — از حفه و از رفه ز اطلس و زرینه‌ای

چون نروی زین جهان خوی خرابات جان — در عوض می بگیر بی‌مزه ترخینه‌ای

خانه تن را بساز باغچه و گلشنی — گوشه دل را بساز مسجد آدینه‌ای

هر نفسی شاهدی در نظر واحدی — آوردش بر طبق نادره لوزینه‌ای

خامش با مرغ خاک قصه دریا مگو — بکر چه عرضه کنی بر شه عنینه‌ای