دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۰۱۳

یار در آخرزمان کرد طرب سازیی — باطن او جد جد ظاهر او بازیی

جمله عشاق را یار بدین علم کشت — تا نکند هان و هان جهل تو طنازیی

در حرکت باش ازانک آب روان نفسرد — کز حرکت یافت عشق سر سراندازیی

جنبش جان کی کند صورت گرمابه‌ای — صف شکنی کی کند اسب گدا غازیی

طبل غزا کوفتند این دم پیدا شود — جنبش پالانیی از فرس تازیی

می‌زن و می‌خور چو شیر تا به شهادت رسی — تا بزنی گردن کافر ابخازیی

بازی شیران مصاف بازی روبه گریز — روبه با شیر حق کی کند انبازیی

گرم روان از کجا تیره دلان از کجا — مروزیی اوفتاد در ره با رازیی

عشق عجب غازییست زنده شود زو شهید — سر بنه ای جان پاک پیش چنین غازیی

چرخ تن دل سیاه پر شود از نور ماه — گر بکند قلب تو قالب پردازیی

مطرب و سرنا و دف باده برآورده کف — هر نفسی زان لطف آرد غمازیی

ای خنک آن جان پاک کز سر میدان خاک — گیرد زین قلبگاه قالب پردازیی